Een tuin om in te dwalen

Elke zondag trekt Gerrit Sluiter er in zijn eentje op uit. Met een fotocamera om zijn nek loopt hij dan langs de IJssel. Hij zet vogels, bloemen, en de door hem geliefde IJsselbrug op de foto. Onderweg komt hij van alles tegen, zoals stukken hout ouder dan duizend jaar en oud brugmateriaal. Als het even kan, sleept hij dat - met hulp - mee naar huis, knapt het op en zet het in zijn voortuin.

Hij hoeft de achterdeur van zijn woning aan de Schellerdijk maar uit te lopen en hij staat middenin het gebied waar hij zo van houdt. Hoewel het uitzicht op de IJsselbrug vanuit zijn achtertuin adembenemend is, is zijn voortuin des te interessanter. Alles wat Sluiter tijdens zijn zondagse wandelingen vindt, gaat de tuin in. De objecten in zijn voortuin vertellen het verhaal van het gebied.

Sluiter heeft bij elk object een toelichting. Hij staat bij een oud anker en vertelt: “Vroeger als de schepen voor de IJsselbrug lagen, moesten ze wachten tot de brug open ging. Dat waren schepen van zestig tot driehonderd ton. Ze gooiden dan hun vooranker uit en gingen met de kop tegen de stroom in liggen, tot ze door konden varen. Kennelijk bleef er wel eens een anker achter, want deze heb ik langs de IJssel gevonden.”

Hout van duizend jaar oud
Iets verderop ligt een groot stuk hout van meer dan duizend jaar oud. Het is door de mannen van het project Ruimte voor de Rivier bij hem thuis gebracht en op zijn plek getakeld. “Het hout heeft diep in het veen gelegen waardoor het goed bewaard is gebleven. Heel leuk als je zoiets vindt. Ik zie waarde in oud materiaal die anderen niet zien.”

Het pronkstuk in zijn tuin is de zwarte onderlegger van de oude IJsselspoorbrug. Op een zondag, ongeveer drie jaar geleden, liep hij langs de IJssel en zag een zwart puntje boven het water uitsteken. Hij werd nieuwsgierig en probeerde het voorwerp met een aantal kettingen uit het water te halen. De onderlegger was zo zwaar dat de kettingen braken.

Sluiter: “Toen heb ik de EZB gevraagd om een zware ketting en heb de onderlegger toen uit het water kunnen trekken. Ik heb hem schoongekrabd en weer mooi in de verf gezet.” Een paar jaar later kwamen de mannen van Ploegam en Ruimte voor de Rivier de onderlegger bij hem thuis brengen.

Zwolse gracht
“Ik wil geen nieuw spul in mijn tuin”, vertelt Sluiter later op een bankje in zijn achtertuin. “Alles wat je ziet, komt ergens vandaan en is al eerder gebruikt.” Zelfs de palen van het hek rond zijn huis zijn uit de Zwolse stadsgracht gevist. “Ik loop en ik zie wat. Ik beleef het landschap op een hele directe manier. Het is alle dagen anders. Het maakt niet uit wat voor weer het is, ik ga op zondag naar buiten en loop een rondje.”

Volgens zijn vrouw blijft hij dan soms wel een halve middag weg. Al als kind was hij graag buiten en banjerde hij langs de IJssel. Toen hij drie jaar oud was, verhuisde hij van de Assendorperlure naar een boerderij pal naast de IJssel. Hij voelt zich door en door verbonden met het gebied. Toch gaat het nooit vervelen en doet hij nog altijd nieuwe ontdekkingen.

Tighelwerk
Eigenlijk is bijna het enige dat nieuw is, het nieuwbouwhuis waar Sluiter samen met zijn vrouw woont. Vanuit het nieuwe huis kun je het oude huis zien. Hij wijst vanaf het bankje in zijn achtertuin naar het dak van de oude schuur. Het oude huis staat middenin het projectgebied van Ruimte voor de Rivier. Hierom moest hij zijn huis verlaten. Van de gemeente Zwolle kregen ze een paar jaar geleden een aanbod om vrijwillig te vertrekken, in ruil voor een nieuw huis.

“Dat was in het begin wel even wennen”, vertelt Sluiter. “Nu is het hartstikke leuk. We hebben minder vrijheid, maar een prachtig uitzicht.” Vroeger werd hun oude huis omringd door schuren van mensen die inmiddels zijn overleden. Alleen Sluiter en zijn broer woonden met hun gezinnen nog op de terp. Ze hebben samen de beslissing genomen om naar de overkant te verhuizen.

Een grote steen met de naam van de oude boerderij, Tighelwerk, is mee verhuisd naar de nieuwbouwwoning. Ook het oude bord met ‘Sluitersdijk’ erop, staat tussen de nieuwe bloemen en planten in zijn huidige tuin.

Het artikel Een tuin om in te dwalen is één van de verhalen die Nina schreef voor de nieuwsbrief van Buurtschap IJsselzone Zwolle. 

Tekst - Even buurten p1
Tekst - Even Buurten p3
Tekst - Even buurten p2
Tekst - Even Buurten p4